Ανθρώπινος σκοπός

Τι υπέροχη αλλαγή συχνότητας
η υπέρβαση
της ψυχής.
Με δουλεμένη ταχύτητα
προχωράς πάνω
σε γενναιόδωρη μοίρα 
επιβάλλοντας νέο ρυθμό
κοιτάς το αθέατο
χωρίς επευφημίες
έσωθεν.

Ασμα ορίων

Μ' ένα τραγούδι αγκαλιά
χωρίζει η ζωή απ' τον θάνατο.
Η άβυσσος χοάνη κλείνει
μ' έναν θρόμβο σαν πλεκτάνη,
ενώ εκεί έξω
ο ήχος της καμπάνας
μάς χρήζει πια ξένους
κι επισήμως.  
Ενα τραγούδι μοναχά
στριφογυρίζει
ένα τραγούδι σαν πένθος δειλίας
που χωρίζει τη Ζωή απ' τον Θάνατο.

Μα ποιος θα τραγουδήσει;

Η Αποκάλυψη

Στον κίτρινο ουρανό  μαύρος ήλιος
μοιράζει
ανόσια κατευόδια
ενώ στην άκρη   
του άφθονου χρόνου
αναδύεται
γελώντας
η διαβολική άγνοια
από το στήθος
μικρού κοριτσιού

Η ισορροπία της άγνοιας

Από φόβο σε τρόμο πάμε
σ' ένα σκοινί απάνω,
ελπίζοντας οι έρμοι σ' ένα θαύμα.
Κανείς δεν συναινεί σε άγνωστη γη,
μόνο κοιτάζει.

Μα τα θαύματα,
σα βλήματα στ' ανθρώπινα μυαλά,
ρίχνουν του θανάτου μήπως τον ξεκάνουν.

Για όσους όμως δεν αφήνονται
απάνω στο σκοινί,
η παλάμη της ψυχής πληγές γεμίζει, 
ενέσιμα πάθη να διακοσμούν
το Κενό. 

Δεύτερη εκδοχή

Χρωστάμε στη ζωή ένα παίξιμο.
Οσο το αίμα κάτω απ' το δέρμα
τυλίγεται με γάζες,
όσο μετράμε τα οστά που τρίζουν
ή την ομίχλη μες τα μάτια,
χρωστάμε στη ζωή.
Ισως με λόγια προσευχής
στις φλογισμένες γλώσσες
να μπούνε σφήνες δυο κεριά
τον ύπνο να φωτίσουν,
πρέπει επιτέλους τα πρόσωπά μας
να μιλήσουν.
Κι όταν η μάσκα του οξυγόνου πέσει
και ξεπηδήσει η Φωνή
απ' τα σιωπητήρια του στήθους,
ίσως μια μέρα ν' ακουστεί
πριν γίνει άφαντη.

Γιατί χρωστάμε ένα παίξιμο στη ζωή μας,
πριν γίνουμε άφαντοι, τίποτα, μηδέν.

Η παρ' ολίγον έλευση

Ξέρουμε ότι θα βγουν
απ' τις ουλές του εδάφους στο σκοτάδι,
ξέρουμε όλοι,
απ' το πρωί ακούμε το συναγερμό
 των Αθανάτων.
Ξέρουμε ότι θα τσακίσουν
τα γυμνά μέτωπα των βαρβάρων,
ξέρουμε όλοι,
βλέπουμε τα πύρινα 
μέλη τους.
Επιτέλους ! φωνάζει κάποιος απ' το πλήθος μας.
Ηρθαν ! 
Μα ο συναγερμός κατάπιε τη φωνή.

Παιχνιδίσματα

Απ' τους ανάερους βράχους ξαφνικά
σβέλτο αεράκι ξετρυπώνει 
το πλαδαρό σκαρί ασπάζεται
σημαδεμένου δούλου.

Απλώνει ο ανεμόβλητος
το διαβλητό πετσί του στη λιακάδα
μονάζον έμβλημα υψώνεται
στο μεσιανό κατάρτι.

Στην πλώρη κάθεται έπειτα
με ανοιχτά τα μαλλιαρά του σκέλια
ρεμβάζοντας την πρόοδο
των ωραίων του αποβλήτων.