Γραμμές, σκέφτηκα, όρθιος
Καθώς με ανακάτευε το βαγόνι ρυθμικά
Επάνω στις γυαλιστερές του ράγες,
Καθίσματα, κεφάλια στη σειρά, παράθυρα
Που στρίμωχναν στο κάδρο τους ένα τοπίο επιγραφών
Διατρέχοντας μιαν έρημο τσιμέντου, εκτείνοντας
Στιγμές ιστοριών που δεν τις έβλεπα
Τροχιές ερώτων που δεν διασταυρώθηκαν ποτέ
Χαϊδεύοντας από μακριά σε μηνυματική μορφή
Κλισέ περιγραφές συντετμημένες
Περιελιγμένες επαναληπτικά σε
Σύρματα, καλώδια, τηλεφωνικές γραμμές
Ενώνοντας ατελείωτα
Διαδρόμους με παραταγμένες πόρτες
Μοναχικών ανθρώπων - δωματίων - ποιητών
Σε οριστική σύνδεση με τον σωλήνα του γκαζιού
Λεωφορεία, τρόλεϊ, ταξί
Διαβάσεις με φανάρια να διακόπτουν ολοένα τη ροή
Και να την ξαναρχίζουν πάλι σταυρωτά
Μια πόλη-πλέγμα δίχως συναντήσεις
Σε έψαχνα μέρες
Διεύθυνση οδηγία καμιά
Στην τύχη οδηγούσα έστριβα γωνίες έλπιζα
Να δω το βλέμμα σου
Να σπάει το γραμμικό μου πεπρωμένο
Να με κοιτάζει να έρχομαι
Ή έστω να φεύγω
Τη γραμμή της ματιάς σου να συν-
Τρέξει τη δική μου ή
Να της αντισταθεί
Τυχαία όμως συνέβη:
Ενα SMS υπερακόντισε το δορυφόρο του
Ανακάτεψε ηλεκτρομαγνητισμούς,
Χώθηκε σε πολυκατοικίες με κεραίες παράνομες
Αντάρτικος τηλέγραφος συναισθημάτων
Αλλων εποχών, το σήμα δόθηκε
Ως εδώ
Ως τις γραμμές του ΗΣΑΠ που οδηγούσαν
Στο εργαστήριό σου,
(Οπως μου έγραψες)
Γλίστρησαν πλάγια οι πόρτες
Τα μάτια μου με ακολούθησαν και βγήκα
Μπροστά σε μια μικρή προθήκη
Με ολοστρόγγυλα
Ψωμιά.
:::
Σχεδόν θόρυβος
Παράθυρα ελάχιστα ανοιχτά
Χορτάρια από κάτω
Χώματα
Ξερά
Στο περιθώριο μιας πόλης
Ερμητικά χτισμένης
Με δωδεκάμετρα
Σκουπίδια ισόβια
Ακαθαρσίες περιστεριών ερωτευμένων
Ανασαίνοντας ζέστη και υγρασία
Σχήματα
Με σπρέι στις μάντρες
Σκιές στα πρόσωπα
Δωδεκάμετρα με πείσμα
Στο κατέβασμα της μεταλλικής πένας
Θραύσματα ουρλιαχτών
Μουσική ή θάνατος
Τρανταζόταν πέρα η άσφαλτος
Από τα τριαξονικά
Εφτανε το καυσαέριο
Σε σχηματισμούς σκοτεινών σημάτων
Ανακυκλωνόταν ο αέρας στις αλάνες
Με το γράσο
Συνεργεία στριπτιζάδικα
Σκυφτοί ώμοι
Κρυμμένο πρόσωπα στα μαλλιά
Τατουάζ σ' όλο το σώμα
I LUV U 2, τοποθεσίες ονόματα χρονολογίες
Περνούσαν πλάι τα κορίτσια με το κινητό να λάμπει
Μέσα από την κωλότσεπη του τζην
Δωδεκάμετρα χτυπούσαν με οργισμένη εμμονή έξω
Απ' τα μισάνοιχτα παράθυρα
Κοίταζα
Με μάτια σχεδόν κλειστά
Εξω
Μέσα
Από το
Θόρυβο
Μου φάνηκε πως την είδα
Πέρα πλάι στα λύματα
Γαλήνια
Να μοιράζει κουλούρια
:::
Μύτη υγρή
Βιαστικά
Δεξιά αριστερά
Χαλίκι
Τινάζεται
Λάσπη
Λερώνει
Ασφαλτος
Καίει
Πλακάκι
Γλιστράει
Ρόδες
Πατάνε
Βενζίνη
Μυρίζει
Λαγωνικό κάτω
Απ' τα τραπέζια
Πόδια
Κοιμάται στο πεζοδρόμιο
Κάτω απ' τα αυτοκίνητα
Κλειστά μάτια
Ζέστη
Νερό πουθενά
Θα τον δείρουν
Ο τελευταίος αποδέκτης του μίσους
Θα τρέχει και θα σέρνεται
Θα πεινάει και
Θα πονάει
Θα γρυλλίζει και θα κρύβεται
Θα ζητιανεύει
Θα τρίβεται
Και θα ψάχνει ένα χάδι
Απ' όποιον να 'ναι
Σκύλος και
η πόλη
εξ επαφής.
:::
VAT 69, όπως '70s, σε
Φανταζόμουν σε
Μια σχέση κλειστού δωματίου
Στενά αποκλειστική χωρίς περισπασμούς
Μια επαφή διαρκείας ολιγόλογη
Εφηβικά σωματική
Ενα αμείλικτο παιχνίδι
Ανεπανάληπτα παθιασμένο
Επαναληπτικά περιορισμένο
Από οτιδήποτε εξωτερικό
Γιατί αλλιώς έχουμε σχέση
Με συγγενείς, γνωστούς, υποχρεώσεις,
Ευγένειες, κοινωνικές ανταλλαγές,
Παιδιά (που βέβαια της δίνουν
Νόημα κι αξία για πάντα
Ομως δεν είσαι πια εσύ το παιδί)
Με δόλια συνεσταλμένη εφηβική σαγήνη
Λοιπόν VAT 69 όπως στα '70s,
Aχλύ μοναχική, έκσταση ιδιωτική,
Eκεί (και μόνο εκεί) που γίνεσαι
Αυτή που πρέπει να είσαι
Το κεντρικό καύσιμο όλων των ποιητών
Ασχέτως ηλικίας, αναλογιών και αναλόγως μάρκας
Bushmill, Black label, Paddy ή στην ανάγκη Haig, Glen Ord, Oban, ακόμα και (δεκαπεντάρι) Dimple καλοκαιρινό,
Απόψε όμως απερέγκλιτα ερωτικό VAT 69
Οπως το-σινεμά-τα-'70s, που τέλειωσαν μαζί,
Μαζί με την εφηβεία,
Απόψε μόνος μου σε σκέφτομαι
και γράφω.
Απόψε
είσαι δική μου
όπως σε θέλω εγώ.
:::
Σκεφτόμουν πως ήταν οριστική
Αυτή η διαδρομή
Στο ατέλειωτο πεζοδρόμιο
Μακριά από τον κίνδυνο,
Μακριά από παντού,
(Τζ.: Να γιατί δεν σε συναντούσα πουθενά!)
Λύγιζαν δεξιά - αριστερά τα δέντρα
Γλιστρούσαν πλάι μου τα λεωφορεία
Mε τεράστιους καθρέφτες σαν αφτιά
Κινουμένων σχεδίων
(Τζ.: Ηταν άραγε οιωνός ή σκηνικό;)
Δεν θα 'ξερα ποτέ πιά -
Αλλαζε ο κόσμος
Αφηνε πίσω
Το πτώμα ενός παιδιού
Στο πεζοδρόμιο
Τι μαγική κηδεία
Ουρές πίσω
Απ' το αλαβάστρινο φέρετρο
Οι Platters σ' ένα ικρίωμα
Ανάμεσα σε οθόνες,
φωνές,
τρομαγμένους αστυνομικούς
που εκπυρσοκροτούσαν
Ασυγκράτητα
Smoke gets in your eyes
Καταϊδρωμένες Ολυμπιάδες
Συμπυκνωμένες στη μνήμη μου
Σ' ένα γυαλιστερό κώλο
Που κουνιόταν χαρμόσυνα πέρα δώθε
Στις κερκίδες
Yet today,
Μy love has passed away
Δακρύβρεχτοι
(Τζ.: Βρέχει, φυσικά...)
Μια θάλασσα από ομπρέλες
Σαν μέδουσες
Λικνίζονταν στο ρυθμό
Ελικόπτερα άφηναν μια πολύχρωμη επιγραφή
Στο μαύρο ουρανό
Εραιναν το πλήθος
με ροζ φέιγ βολάν:
Ο έρωτας θα είναι η πυρίτιδα
της νέας επανάστασης
Δεν ήμουν πουθενά,
(Τζ.: ούτε σε πορείες ειρηνικές...)
Αλλοι πολεμούσαν για μένα, εγώ
Χωμένος έγραφα
Στο ποιητικό μου δωμάτιο
Θαμπωμένος
Απ' τους ατμούς ενός έρωτα
φανταστικού
Που όμως το ένιωθα,
τελείωνε πια.
:::
Στην αναπήδηση σε πέτυχα
Ενός κενού παλλόμενου
Μιας συγχορδίας ηλεκτρικής
Το βλέμμα μου ενώ έψαχνε
Αυτό που είχε περάσει ή
Που δεν έγινε ποτέ
Ο έρωτας μόνο ανολοκλήρωτος
Διαρκεί
Κάτι που σέρνεται βαθιά από το παρελθόν
Σαν παρακράτος της συνείδησης και επιμένει
Να διαφθείρει το παρόν
Βαθιά παράνομος, παράλογος
Αγριος και ανυπότακτος
Αγράμματος κι αναρχικός
Μια σύμπτωση ο έρωτας
Μια παρεξήγηση βαθιά
Δεν ξέρεις πώς εσένα ποτέ δεν σε είδα
Την επιθυμία μου ζωγράφισα επάνω σου
Με πινελιές φαρδιές
Κι ο ήχος άλλαζε τα πάντα
Μια μουσική που σε επένδυε παθιασμένα
Οταν σε δώ, και σ' αγαπήσω
Γι' αυτό που είσαι
(γιατί μπορεί και να συμβεί)
Ολα θα 'χουν τελειώσει.
Τότε θα σε φροντίσω
Ομως θα σε ποθώ;
:::
Ολο αυτό μια επιστολή
Ενα γράμμα ανεπίδοτο
Τόσο μακριά
Τόσο άγνωστη η αληθινή σου διεύθυνση
Τόσα πολλά τα μέρη που σε έψαξα
Πώς να σε λένε άραγε
Ενα όνομα στολή
Ενα πάθος χαμένο στην έρημο μιας θλίψης
Στον ορυμαγδό μιας απουσίας
Μου φάνηκε πως σε είδα
Σε χρειάστηκα
Πόνεσα, αλλά άραγε
Σε πόνεσα στ' αλήθεια;
Για μένα σ' ερωτεύτηκα
Εγώ ήσουν εσύ
Αυτό ήταν το "γινόμαστε ένα"
Το πρωταρχικό κύτταρο
(το πρωταρχικό κείμενο)
Μια παρεξήγηση εξαρχής
Εσύ-εγώ και
Τώρα πια
Καιρός να σε ελευθερώσω
Να επιστρέψω στη ζωή μου
Να αφήσω να σε πάρει η ζωή
Να ζήσουμε κι οι δυό
Νηφάλιοι από τις λυσσαλέες απαιτήσεις
Της εκατέρωθεν φαντασίας μας
(γιατί αφού φανερώθηκες έστω κι έτσι,
το ξέρω, με φαντάστηκες κι εσύ).
Εγώ δεν ξέρω ποια είσαι, λέω.
Αλλά σε γνωρίζω. Καλύτερα απ' όλους
Θα σε γνωρίζω πάντα
Εγώ.
Γιατί μέσα στη δική μου
Παθιασμένη κατασκευή
Χίλιες φορές
Με χίλιες μορφές
Υπήρξες.
Τα λόγια μου
Ενα σώμα ημιτελές
Ερωτικά υπερλεπτομερές.
Ανολοκλήρωτο
Αντίο.
zerian@vivodinet.gr
