Το πάρτι

Τα μαλλιά
αγγίζουν τη λεπτή μέση
τα πόδια κτυπάνε
με δύναμη το σανίδι
η δαντέλα γδέρνει απαλά
το λευκό πόδι
απέναντι αυτός
με ανοικτό πουκάμισο και βαριές ανάσες
γυρνάει γύρω από ξύλινη καρέκλα
-το τακούνι του με ψάχνει-
ξαφνικά από σκοτεινή γωνιά
φανερώνεται η γυναίκα με το βαμμένο πρόσωπο
γελάει δυνατά, ανοίγει τα μακριά της χέρια
πέφτει στο πάτωμα
κυλιέται και ιδρώνει
-σηκώνεται-
με το νύχι της
ακουμπάει το γυμνό του στήθος
-σε ξέρω, σε ξέρω!
του φωνάζει και τα μάτια της ακουμπούν
την πνοή του που καίει
-όχι, μη, δεν σε...
πονάω εκεί που γεννιούνται
οι κτύποι
βγάζω τα γοβάκια
πέφτω στο πάτωμα
κυλιέμαι και ιδρώνω
τον νιώθω να ανασαίνει δίπλα μου
-δεν την βλέπω πουθενά,
ούτε αυτόν
μόνο τα ανοιγμένα μπουκάλια
στοιβαγμένα
στο πλάι μου

Λευκό πιάνο

Στην εσωτερική
σκηνή σου με τις
στενές εξέδρες
για τα πληρωμένα
βράδια των μουσικών
με τα ποτήρια γεμάτα κακιά
μέθη και τους καπνούς
να βγαίνουν από στόματα
με προβολείς και φώτα
σε βλέπω να κάνεις
γκριμάτσες και αστεία
σε άγνωστα μυαλά
Αντικρίζω και πάλι
το λευκό σου κεφάλι
-ρωμαϊκή προτομή-
για ένα βράδυ
με υγρά μάτια και
λέξεις μυτερές να βγαίνουν
από αναμμένα μικρόφωνα
-κοίταξέ με-
έχω αλλάξει
είμαι πια ψεύτικη
έχω χωθεί με παλιό πάθος
στις νότες σου
έχω βγει από το άνοιγμα της
ξύλινης φλογέρας σου
έχω γευτεί
τα καλώδια που ακουμπούν
στο δάπεδο
έχω τραβήξει τα βλέμματα
που κρύβονται πίσω από καλά ρυθμισμένες κονσόλες
έχω φωλιάσει σε κορμιά αρσενικά
για ώρες
έχω χαράξει με λεπτό ραβδί τα πλήκτρα
του πιάνου
έχω τραβήξει τα πόδια σου από τα πετάλια
σταμάτησα τη μουσική
και χώθηκα στο στόμα σου
για ένα λεπτό
για μια στιγμή
πριν γίνω πάλι
αληθινή

daphne.nikita@hotmail.com