αφιέρωμα

Η ποιητική σκηνή του Σαν Φρανσίσκο
Νίκος Ερηνάκης
Τα ανείπωτα μετά την έκδοση




το ανείπωτο μόλις ειπώθηκε

αυτά για την αγάπη
τώρα πείτε μου εσείς

η ανωνυμία της γλώσσας μας μάγεψε
και παρασυρμένοι της δώσαμε όνομα

το ανείπωτο μόλις ειπώθηκε

τι κι αν τα όνειρα τελικώς δεν είναι αλήθεια;
τότε η αλήθεια δεν έχει καμία σημασία

άλλωστε στο κάτω -κάτω
το χειρότερο που μπορεί να πάθει κανείς σ' αυτή τη ζωή
είναι να πεθάνει.

 

έχω βαρεθεί να γεννιέμαι

τι σχέση έχει η ομορφιά με το θάνατο;
εγώ είπα απλώς ότι μ' αρέσει το βλέμμα σου

φοβάμαι μόνο το μέσα μου
όχι τα φαντάσματα
αυτά μόνο να βοηθούν ξέρουν

έχω βαρεθεί να γεννιέμαι

τραβάς όπου μηδενίζεται
κι αυτή είναι η ρίζα

θα ηρεμίσω μόνο όταν δω τον ήλιο
να ανατέλλει μεσάνυχτα
κι αυτό δεν είναι απίθανο να συμβεί.

 

πλασίμπο

έχουμε τόσα πολλά να πούμε
που καλύτερα να μην πούμε τίποτα

η συνεχώς αδικαιολόγητη θλίψη
                                       σ' αυτόν τον κόσμο
αποτελεί δείγμα ευφυΐας

ο πόνος δεν θα είναι για πάντα πόνος

γιατί στο τέλος της νύχτας
το μόνο που έχει σημασία
είναι από ποια μεριά θα βγει ο ήλιος

κάτι που λέγεται μοναξιά
καινούριο κρασί, απρόοπτες αφίξεις

πλασίμπο

όλα στη θέση τους.

 

μπαίνει μέσα η παράνοια

η αγρύπνια είναι θέμα εξάσκησης

καθώς η ιδιοφυία και το έγκλημα συναντιούνται
για ένα πέταγμα πουλιών
πίσω από κάποια βουκαμβίλια

μπαίνει μέσα η παράνοια
κρατώντας ένα μπουκάλι νερό
όσο κι αν χύσει
τίποτα δεν μπορεί να βραχεί

σε ένα κόκκινο πανί μέσα σε ένα πηγάδι
θα δω το πρόσωπο σου
κι αν μου χαμογελάσει
θα ναι και πάλι νεκρό

σε θέλω γιατί σε θυμάμαι

 

erinakis@hotmail.com

 





      αρχική σελίδα | ταυτότητα | επικοινωνία | συνδέσεις | προηγούμενα τεύχη
Copyright © 2006 e-poema.eu - Όροι Χρήσης
Developed by WeC.O.M.